Niezwykle elegancki pies, który, według legendy afgańskiej, znajdował się w arce Noego.
Historia Uważa się, że przodkowie chartów afgańskich pochodzili z Egiptu, skąd wzmianki o tym psie pochodzą z 3000 r. p.n.e. Szlaki handlowe między Środkowym i Dale­kim Wschodem prawdopodobnie zawiodły to zwierzę w góry afgańskie, gdzie jego sierść wydłużyła się, tworząc ochronę przed chłodem w czasie wyjątkowo mroźnych zim. Przez wieki pozostawał psem arystokracji polującej na gazele, antylopy, wilki i lisy. Pierwsze okazy przybyły do Europy w połowie XIX wieku, a do Ameryki w 1926 roku. Temperament Przyjemny i pogodny, ale z odrobiną niezależności, która może być kłopotliwa, jeśli nie będzie się z nim postępowało stanowczo. Jego pasja do ścigania i zabijania jest bardzo silna. Pozór powściągliwości bywa zwodniczy. Afgany potrzebują dobroci i uwagi. Zmarnieją, jeśli będzie się je traktować jedynie jako czworonożną ozdobę. Wymagania Zdecydowanie pies dla tych, którzy dysponują czasem i pieniędzmi. Potrzebuje bardzo dużo ruchu, pielęgnacji i pożywienia.

“Szary pies – duch” Niemiec, rasa z szeroką gamą umiejętności myśliwskich. Historia Niektóre rasy psów wyłaniają się stopniowo w ciągu wieków, inne są celowo łączone przez hodowców dla osiągnięcia konkretnego celu. Wyżeł weimarski ukształtował się po trosze jedną i drugą metodą, ponieważ szare psy myśliwskie znane były w Niemczech przynajmniej od 1630 roku, ale dopiero w XIX wieku, kiedy szlachta z Weimaru, rozmiłowana w sporcie myśliwskim, wzięła w swoje ręce kształtowanie tej rasy, uformowała ją według własnych potrzeb. W efekcie uzyskano doskonałego, wszechstronnego psa do polowań zarówno na dużą, jak i małą zwierzynę. Do 1929 roku był on rygorystycznie kontrolowany przez Klub Hodowców Wyżła Weimarskiego i nie ze­zwalano na hodowlę poza granicami Niemiec. Ale w końcu amerykańskiemu entuzjaście udało się sprowadzić psa do Ameryki, gdzie stał się bardzo popularnym psem sportowym. Temperament Przy dobrym materiale hodowlanym i odpowiednim traktowaniu “weimaraner”, może stać się niezawodnym psem rodzinnym. Ale jest to inteligentne i samowolne zwierzę, dla którego zaleca się gruntowne szkolenie. Nadmierna zaciętość stwarzała często problemy, więc szczenięta należy brać tylko z renomowanego źródła. Wymagania Duża ilość ruchu na świeżym powietrzu.

Podobnie jak angielski cocker spaniel, od którego pochodzi, pies ten porzucił swoją sportową przeszłość, aby stać się niezwykle popularnym zwierzęciem do towarzystwa. Historia Około 1880 roku sprowadzono do Ameryki pierwsze cocker spaniele. Wkrótce z oryginału wyłonił się odrębny typ, gdy zaczęto wprowadzać selekcyjny program hodowlany, aby uzyskać psa lepiej przystosowanego do amerykańskich warunków. Polowano tam na ptactwo, na ogół mniejsze niż w Anglii, więc odpowiednio zmniejszono psa. Towarzyszyły temu inne zmiany, które w latach trzydziestych dały podstawę do oddzielenia angielskich i amerykańskich cocker spanieli. Młodsząrasę upodobali sobie Amerykanie po drugiej wojnie światowej, a jej przedstawiciele są obecnie najczęściej spotykanymi spanielami w Wielkiej Brytanii. Temperament Hodowla wyłącznie na wystawy nie wpłynęła negatywnie na inteligentną i sportową postawę tego spaniela.
Wymagania Regularne przycinanie i szczotkowanie sierści oraz dużo ruchu.

Dzisiejsze rodziny ras
Wykorzystanie psów jako strażników, do obrony, ścigania czy jako zabawki jest podstawą systemu grup używanego na psich wystawach. Ale przekrój przez te klasyfikacje ukazuje resztki starożytnych powiązań rodzinnych. Oto molosy  mają ustalony wygląd: tęgie z krótką szyją, masywna głową i pomarszczoną skórą na pysku. Większość tych psów jest dużych rozmiarów i używa się ich do pilnowania, ale kilka ras miniaturowych, np. mops , ma te same cechy rodzinne. Wiele ras miniaturowych łączy pokrewieństwo z większymi rasami z innych grup – terierami, spanielami i psami gończymi o bardzo różnym przeznaczeniu. Szpic pomeranian ma np. wszystkie cechy szpica, niewątpliwie najbardziej charakterystycznej z grup rodzinnych.
Rasy szpiców
Szpice są odrębną grupą. Mają zadarte, zakręcone na grzbiet ogony, szpiczaste, podobne do wilków pyski, krótkie stojące uszy, silne, kwadratowe ciało i kołnierz gęstego futra na szyi. Istnieją tuziny ras szpiców, np. szpic fiński, samojed , akita (po prawej) i keeshound ; wszystkie one pochodzą z Dalekiej Północy, gdzie kiedyś stanowiły jeden typ psów rejonów podbiegunowych. Były używane przez Eskimosów i mieszkańców Syberii do pilnowania, ciągnięcia sań i innych ciężkich prac. Wciąż nie wiadomo na pewno, w jaki sposób mogła powstać i utrzymać się tak odrębna grupa, ale wydaje się oczywiste, że izolacja zimnych regionów Północy przyczyniła się do utrzymania charakterystycznego wyglądu żyjących tam psów.

Dalej na wschód, w Chinach, powstał dziwnie pomarszczony shar pei i chiński pies grzywiasty, zupełnie łysy, jeśli nie liczyć pióropusza długich jedwabistych włosów na głowie. Kontynent afrykański może się poszczycić dwoma niezwykłymi psami: rodezyjskim ridgebackiem, którego imię wiąże się z dziwną linią czarnych włosów biegnących wzdłuż całego kręgosłupa, oraz niezwykłym małym basenji – nie szczekającym psem z Afryki Centralnej, którego głos przypomina ciche, jodłujące wycie.

Współczesny pies domowy ma wielu krewnych. Wszyscy pochodzą od tego samego przodka (Tomarctusa), ale niektórzy, np: dziki pies afrykański, cyjon czy jenot nie są prawdziwymi psowatymi, chociaż mają psie cechy.

Wilk (Canis lupus)
Wilka znaleźć można w Ameryce Północnej, Euroazji i na Dalekim Wschodzie. Istnieje 35 podgatunków obejmujących wilka wiel­kich równin, który kiedyś szedł za stadami dużych zwierząt kopytnych, takich jak bizony, oraz zwykłego wilka lasów europejskich i azjatyckich. Waży 12-80 kg, a jego sierść ma kolor od białego, przez szary, do czerwono-brązowego lub czarnego. W naturze żyje do 16 lat, w niewoli do 20. Poluje m. in. na myszy, sarny, zające, bobry i zwierzęta domowe, ale jada także padlinę i rośliny.

Wilk czerwony (Canis rufuś) Miejmy nadzieję, że wilka czerwonego spotyka się jeszcze w południowo-wschodniej Ameryce, ale w stanie dzikim mógł już wyginąć. W znacznym stopniu skrzyżował się z kojotem, gdy ten rozpanoszył się na zachodzie kontynentu. Zwierzę to waży 15-30 kg i jest (lub było) koloru cynamonu albo brązowego, z ciemnoszarymi lub brązowymi pręgami.

Kojot (Canis latrans)
Ten przedstawiciel psowatych spotykany jest w Kanadzie i Ameryce Północnej. Waży 11-15 kg. Ma sierść koloru płowożółtego, z czarną pręgą przez środek grzbietu i czarne łaty na przednich łapach i ogonie. Poluje głównie na króliki i inne gryzonie, ale też na antylopy, sarny lub owce. Od czasu do czasu jego dietę uzupełniają owady i owoce.

Ostatnio odkryte skamieliny wskazują, że pierwsze udomowienie psa miało miejsce na Środkowym Wschodzie przynajmniej 10000, a może nawet 35 000 lat temu. Niektórzy naukowcy wierzą, że proces udomowienia    . rozpoczął się od wilków buszujących po stertach śmieci przy ludzkich osadach. Inni uważają, że pierwszy kontakt między ludźmi i wilkami nastąpił w czasie polowań wczesnego człowieka. Możliwe, że polował on na dorosłe psowate, a szczeniaki zabierał do tuczenia. W ten sposób wędrujące grupy Homo sapiens sprowadziły to stworzenie ze Środkowego Wschodu do Europy. Podobne inwazje mogły się zdarzyć w Australii, gdzie człowiek sprowadził przodka psa dingo.
Cywilizowany człowiek zawsze przedstawiał swoje psy w sztuce. Małe rzeźby psów z podwiniętymi ogonami, pochodzące z około 6500 r. p.n.e., odkryto w Iraku. Kości psa domowego z wcześniejszego okresu epoki kamiennej (około 7500 r. p.n.e.) zostały odkopane w Yorkshire, a o podobnych znaleziskach z osadów jaskiniowych, mających 10 000 lat, donoszono z Czechosłowacji. Najstarsze szczątki psa domowego, odkopane w Stanach Zjednoczonych, pochodziły z około 8300 r. p.n.e. i znalezione zostały w jaskini Jaguara w indiańskiej osadzie z epoki kamiennej w stanie Idaho. Natrafiono na ślady dwóch psów – średniego i dużego. Pies domowy zaczął szybko zdobywać cały świat, z wyjątkiem Antarktydy. Psy chowały się dobrze w każdych warunkach dzięki swojej doskonałej umiejętności przystosowywania się, wysokiej inteligencji i głęboko zakorzenionemu instynktowi stada.

Powstało wiele teorii dotyczących ewolucji psa. Twierdzono kolejno, że to wilk, lis lub szakal byli bezpośrednimi przodkami psa. W XIX wieku różnorodność psich ras nasunęła przekonanie – którego orędownikiem był między innymi Darwin – pies miał więcej niż jednego dzikiego przodka. Uważano, że szakal i wilk, a może nawet kojot i hiena były niezależnie od siebie udomowione, a ich potomstwo potem skrzyżowano. Dzięki czemu zmieszały się genetyczne możliwości kilku odrębnych gatunków. Teraz wiemy, że jest to nieścisłe i że nieprawdopodobna różnorodność dzisiejszych ras wynika z intensywnej hodowli, prowadzonej przez wczesnego człowieka oraz efektów mutacji genetycznej ).
Paleocen
60 milionów lat temu żyło w lasach małe zwierzę podobne do łasicy,z długim wiotkim ciałem, długim ogonem i krótkimi nogami. Był to Miacis, najwcześniejszy przodek nie tylko Canidae, ale też innych rodzin

szopów, niedźwiedzi, łasic, cybetów, hien i kotów. Poruszał się on – jak współczesny niedźwiedź – na podeszwach łap (a nie jak współczesny pies na “palcach”). Te łapy miały pięć wyraźnie oddzielonych palców. Miacis posiadał charakterystyczne zęby zwierzęcia mięsożernego. Jego mózg był mały, ale większy niż u Creodonts innych prymitywnych mięsożernych, żyjących w tamtym czasie. Mimo że było ich dużo więcej niż osobników gatunku Miacis, nie odegrały roli w ewolucji psa i w końcu wyginęły około 20 milionów lat temu. Oligocen Przed wczesną epoką oligoceńską, około 35 milionów lat temu, Miacis zapoczątkował różnorodność wczesnych psowatych. Nauka zna ponad 40 odmian tych prymitywnych zwierząt, niektóre to psy podobne do niedźwiedzi, inne podobne do hien, a jeszcze inne, najdziwniejsze ze wszystkich, do kotów. Były również pso podobne i tylko tym udało się przetrwać. We wczesnej epoce mioceńskiej, 20 milionów lat temu, istniał już właściwy pies podobny do dzisiejszych psów – Mesocyon. Miał krótsze szczęki niż współczesny pies, długie ciało i ogon oraz krótkie i grube nogi. Tylna łapa była wciąż pięciopalczasta i rozłożona, inaczej niż zwarta czteropalczasta łapa współczesnych psów. W późnym miocenie, 10-15 milionów lat temu, znajdziemy skamienieliny Tomarctusa – psa z dłuższymi szczękami i nieco większym mózgiem. Wprawdzie nie posiadał on jeszcze inteligencji psa, ale miał jego wszystkie instynkty stadne. Pliocen Pierwszy prawdziwy Canis pojawił się 5 do 7 milionów lat temu. Zaczynał chodzić na czterech palcach (piąty miał stać się “ostrogą”), a jego łapa byłabardziej zwarta – idealna do ściganiazwierzyny.
Okres czwartorzędowy
Na początku czwartorzędu – milion lat temu odnaleziono szczątki wczesnego wilka etruskiego, żyjącego na kontynencie euroazjatyckim. Ostatnie badania sugerują, że wilk etruski mógł być bezpośrednim przodkiem psa domowego i współczesnych wilków, łącznie z małymi podgatunkami ze Środkowego Wschodu i Indii. Canis lupus pallipes był zwierzęciem bliższym psu niż jakikolwiek inny podgatunek wilka.
Wcześniejsza teoria, według której pies wywodzi się od szakali, lisów lub mieszańców szakala z wilkiem, została odrzucona. Większość badaczy uważa, że bezpośrednim przodkiem było zwierzę podobne do dzisiejszego wilka.

Pies należy do rodziny psowatych (Canidae). Pies domowy – po łacinie Canis familiaris. Innymi członkami tej rodziny są wilki, lisy, kojoty, szakale i dzikie psy polujące. Niektórzy z tych dzikich kuzynów psa pokazani są na kolejnych wpisach tego blogu. Wszyscy mają kilka cech wspólnych – długie, wąskie głowy z długimi szczękami i licznymi zębami. Zęby są częściowo dostosowane do cięcia, a częściowo do kruszenia i mogą z powodzeniem radzić sobie zarówno z mięsem, jak i z pokarmem roślinnym.
Budowa zębów Canidae jest jedną z godnych podziwu cech, które umożliwiły im rozprzestrzenienie się na całym świecie i przetrwanie w bardzo różnorodnych środowiskach: od jałowych pustyń do mroźnej Arktyki, tundry, dżungli i górskich lasów Północy.

Poza różnymi układami, które utrzymują psa przy życiu i w zdrowiu, istnieją pewne cechy, które powodują, że jest on niewąt­pliwie psem! Dla człowieka jest to stworzenie z merdającym ogonem, wywieszonym językiem, i wesoło poszcze­kujące. Nie są to tylko cechy ozdobne, ale ważne elementy psiego życia.
Szczekanie psa jest jednym ze sposo­bów porozumiewania się z ludźmi lub innymi zwierzętami. Chirurgiczny zabieg usunięcia strun głosowych (zakazany np. w Wielkiej Brytanii, w Polsce brak przepisów) wzbudza silny sprzeciw – odbiera psu możliwość wypowiadania
Na całym ciele psa znajdują się apokrynowe gruczoły potowe produkujące wydzielinę, która po rozłożeniu przez bakterie tworzy charakterystyczny “psi” zapach. Jednak te gruczoły w ogóle nie biorą udziału w regulacji cieplnej. Psy mają też merokrynowe gruczoły potowe na podeszwach łap i na nie owłosionych partiach brzucha. Wydzielina z nich (głównie woda) pomaga utrzymać powierzchnię opuszek łap miękką i elastyczną. Bez niej ciągłe la i de spowodowałoby skruszenie skóry.

Skóra psa składa się z dwóch warstw: zewnętrznej – naskórka i wewnętrznej – skóry właściwej. Naskórek psa nie jest tak gruby jak u człowieka – sierść psa spełnia funkcję ochronną, dla której człowiek potrzebuje swojej grubej skóry.
W skórze właściwej znajdują się naczy­nia krwionośne, gruczoły skórne (z gru­czołami łojowymi, patrz poniżej) i mieszki włosowe, z których wyrastają włosy. U człowieka skóra właściwa i naskórek są połączone zachodzącymi na siebie łukami, które nadają skórze elastyczność. Pies ma niewiele takich łuków, z wyjątkiem grubej skóry na nosie i poduszek na łapach. Oczywiście ma on dużo więcej torebek włosowych niż człowiek i dzięki nim dwie warstwy skóry przylegają do siebie.
Sierść psa
Prawie wszystkie psy (z wyjątkiem niektórych ras “bez włosów”) pokryte są grubą sierścią składającą się z masy pojedynczych włosów, z których każdy wyrasta z torebki. U podstawy torebki mała brodawka – cebulka włosowa wytwarza keratynę (substancję włosa).

Torebki włosowe tworzą kompleksy po kilka sztuk, z jednym głównym lub “ochronnym” włosem należącym do zewnętrznej warstwy okrywy włosowej -    włosów okrywowych i kilku wtórnychwłosów tworzących miękką, zimowąsierść – podszerstek. Do większości tore­bek włosowych przyczepiony jest małymięsień (stroszycieł włosa) – jego skurczpowoduje, że włosy