Niezwykle elegancki pies, który, według legendy afgańskiej, znajdował się w arce Noego.
Historia Uważa się, że przodkowie chartów afgańskich pochodzili z Egiptu, skąd wzmianki o tym psie pochodzą z 3000 r. p.n.e. Szlaki handlowe między Środkowym i Dale­kim Wschodem prawdopodobnie zawiodły to zwierzę w góry afgańskie, gdzie jego sierść wydłużyła się, tworząc ochronę przed chłodem w czasie wyjątkowo mroźnych zim. Przez wieki pozostawał psem arystokracji polującej na gazele, antylopy, wilki i lisy. Pierwsze okazy przybyły do Europy w połowie XIX wieku, a do Ameryki w 1926 roku. Temperament Przyjemny i pogodny, ale z odrobiną niezależności, która może być kłopotliwa, jeśli nie będzie się z nim postępowało stanowczo. Jego pasja do ścigania i zabijania jest bardzo silna. Pozór powściągliwości bywa zwodniczy. Afgany potrzebują dobroci i uwagi. Zmarnieją, jeśli będzie się je traktować jedynie jako czworonożną ozdobę. Wymagania Zdecydowanie pies dla tych, którzy dysponują czasem i pieniędzmi. Potrzebuje bardzo dużo ruchu, pielęgnacji i pożywienia.

“Szary pies – duch” Niemiec, rasa z szerokÄ… gamÄ… umiejÄ™tnoÅ›ci myÅ›liwskich. Historia Niektóre rasy psów wyÅ‚aniajÄ… siÄ™ stopniowo w ciÄ…gu wieków, inne sÄ… celowo Å‚Ä…czone przez hodowców dla osiÄ…gniÄ™cia konkretnego celu. WyżeÅ‚ weimarski uksztaÅ‚towaÅ‚ siÄ™ po trosze jednÄ… i drugÄ… metodÄ…, ponieważ szare psy myÅ›liwskie znane byÅ‚y w Niemczech przynajmniej od 1630 roku, ale dopiero w XIX wieku, kiedy szlachta z Weimaru, rozmiÅ‚owana w sporcie myÅ›liwskim, wzięła w swoje rÄ™ce ksztaÅ‚towanie tej rasy, uformowaÅ‚a jÄ… wedÅ‚ug wÅ‚asnych potrzeb. W efekcie uzyskano doskonaÅ‚ego, wszechstronnego psa do polowaÅ„ zarówno na dużą, jak i maÅ‚Ä… zwierzynÄ™. Do 1929 roku byÅ‚ on rygorystycznie kontrolowany przez Klub Hodowców Wyżła Weimarskiego i nie ze­zwalano na hodowlÄ™ poza granicami Niemiec. Ale w koÅ„cu amerykaÅ„skiemu entuzjaÅ›cie udaÅ‚o siÄ™ sprowadzić psa do Ameryki, gdzie staÅ‚ siÄ™ bardzo popularnym psem sportowym. Temperament Przy dobrym materiale hodowlanym i odpowiednim traktowaniu “weimaraner”, może stać siÄ™ niezawodnym psem rodzinnym. Ale jest to inteligentne i samowolne zwierzÄ™, dla którego zaleca siÄ™ gruntowne szkolenie. Nadmierna zaciÄ™tość stwarzaÅ‚a czÄ™sto problemy, wiÄ™c szczeniÄ™ta należy brać tylko z renomowanego źródÅ‚a. Wymagania Duża ilość ruchu na Å›wieżym powietrzu.

Podobnie jak angielski cocker spaniel, od którego pochodzi, pies ten porzucił swoją sportową przeszłość, aby stać się niezwykle popularnym zwierzęciem do towarzystwa. Historia Około 1880 roku sprowadzono do Ameryki pierwsze cocker spaniele. Wkrótce z oryginału wyłonił się odrębny typ, gdy zaczęto wprowadzać selekcyjny program hodowlany, aby uzyskać psa lepiej przystosowanego do amerykańskich warunków. Polowano tam na ptactwo, na ogół mniejsze niż w Anglii, więc odpowiednio zmniejszono psa. Towarzyszyły temu inne zmiany, które w latach trzydziestych dały podstawę do oddzielenia angielskich i amerykańskich cocker spanieli. Młodsząrasę upodobali sobie Amerykanie po drugiej wojnie światowej, a jej przedstawiciele są obecnie najczęściej spotykanymi spanielami w Wielkiej Brytanii. Temperament Hodowla wyłącznie na wystawy nie wpłynęła negatywnie na inteligentną i sportową postawę tego spaniela.
Wymagania Regularne przycinanie i szczotkowanie sierści oraz dużo ruchu.

Dzisiejsze rodziny ras
Wykorzystanie psów jako strażników, do obrony, Å›cigania czy jako zabawki jest podstawÄ… systemu grup używanego na psich wystawach. Ale przekrój przez te klasyfikacje ukazuje resztki starożytnych powiÄ…zaÅ„ rodzinnych. Oto molosy  majÄ… ustalony wyglÄ…d: tÄ™gie z krótkÄ… szyjÄ…, masywna gÅ‚owÄ… i pomarszczonÄ… skórÄ… na pysku. WiÄ™kszość tych psów jest dużych rozmiarów i używa siÄ™ ich do pilnowania, ale kilka ras miniaturowych, np. mops , ma te same cechy rodzinne. Wiele ras miniaturowych Å‚Ä…czy pokrewieÅ„stwo z wiÄ™kszymi rasami z innych grup – terierami, spanielami i psami goÅ„czymi o bardzo różnym przeznaczeniu. Szpic pomeranian ma np. wszystkie cechy szpica, niewÄ…tpliwie najbardziej charakterystycznej z grup rodzinnych.
Rasy szpiców
Szpice są odrębną grupą. Mają zadarte, zakręcone na grzbiet ogony, szpiczaste, podobne do wilków pyski, krótkie stojące uszy, silne, kwadratowe ciało i kołnierz gęstego futra na szyi. Istnieją tuziny ras szpiców, np. szpic fiński, samojed , akita (po prawej) i keeshound ; wszystkie one pochodzą z Dalekiej Północy, gdzie kiedyś stanowiły jeden typ psów rejonów podbiegunowych. Były używane przez Eskimosów i mieszkańców Syberii do pilnowania, ciągnięcia sań i innych ciężkich prac. Wciąż nie wiadomo na pewno, w jaki sposób mogła powstać i utrzymać się tak odrębna grupa, ale wydaje się oczywiste, że izolacja zimnych regionów Północy przyczyniła się do utrzymania charakterystycznego wyglądu żyjących tam psów.

Dalej na wschód, w Chinach, powstaÅ‚ dziwnie pomarszczony shar pei i chiÅ„ski pies grzywiasty, zupeÅ‚nie Å‚ysy, jeÅ›li nie liczyć pióropusza dÅ‚ugich jedwabistych wÅ‚osów na gÅ‚owie. Kontynent afrykaÅ„ski może siÄ™ poszczycić dwoma niezwykÅ‚ymi psami: rodezyjskim ridgebackiem, którego imiÄ™ wiąże siÄ™ z dziwnÄ… liniÄ… czarnych wÅ‚osów biegnÄ…cych wzdÅ‚uż caÅ‚ego krÄ™gosÅ‚upa, oraz niezwykÅ‚ym maÅ‚ym basenji – nie szczekajÄ…cym psem z Afryki Centralnej, którego gÅ‚os przypomina ciche, jodÅ‚ujÄ…ce wycie.

Współczesny pies domowy ma wielu krewnych. Wszyscy pochodzą od tego samego przodka (Tomarctusa), ale niektórzy, np: dziki pies afrykański, cyjon czy jenot nie są prawdziwymi psowatymi, chociaż mają psie cechy.

Wilk (Canis lupus)
Wilka znaleźć można w Ameryce Północnej, Euroazji i na Dalekim Wschodzie. Istnieje 35 podgatunków obejmujących wilka wiel­kich równin, który kiedyś szedł za stadami dużych zwierząt kopytnych, takich jak bizony, oraz zwykłego wilka lasów europejskich i azjatyckich. Waży 12-80 kg, a jego sierść ma kolor od białego, przez szary, do czerwono-brązowego lub czarnego. W naturze żyje do 16 lat, w niewoli do 20. Poluje m. in. na myszy, sarny, zające, bobry i zwierzęta domowe, ale jada także padlinę i rośliny.

Wilk czerwony (Canis rufuś) Miejmy nadzieję, że wilka czerwonego spotyka się jeszcze w południowo-wschodniej Ameryce, ale w stanie dzikim mógł już wyginąć. W znacznym stopniu skrzyżował się z kojotem, gdy ten rozpanoszył się na zachodzie kontynentu. Zwierzę to waży 15-30 kg i jest (lub było) koloru cynamonu albo brązowego, z ciemnoszarymi lub brązowymi pręgami.

Kojot (Canis latrans)
Ten przedstawiciel psowatych spotykany jest w Kanadzie i Ameryce Północnej. Waży 11-15 kg. Ma sierść koloru płowożółtego, z czarną pręgą przez środek grzbietu i czarne łaty na przednich łapach i ogonie. Poluje głównie na króliki i inne gryzonie, ale też na antylopy, sarny lub owce. Od czasu do czasu jego dietę uzupełniają owady i owoce.

Ostatnio odkryte skamieliny wskazują, że pierwsze udomowienie psa miało miejsce na Środkowym Wschodzie przynajmniej 10000, a może nawet 35 000 lat temu. Niektórzy naukowcy wierzą, że proces udomowienia    . rozpoczął się od wilków buszujących po stertach śmieci przy ludzkich osadach. Inni uważają, że pierwszy kontakt między ludźmi i wilkami nastąpił w czasie polowań wczesnego człowieka. Możliwe, że polował on na dorosłe psowate, a szczeniaki zabierał do tuczenia. W ten sposób wędrujące grupy Homo sapiens sprowadziły to stworzenie ze Środkowego Wschodu do Europy. Podobne inwazje mogły się zdarzyć w Australii, gdzie człowiek sprowadził przodka psa dingo.
Cywilizowany czÅ‚owiek zawsze przedstawiaÅ‚ swoje psy w sztuce. MaÅ‚e rzeźby psów z podwiniÄ™tymi ogonami, pochodzÄ…ce z okoÅ‚o 6500 r. p.n.e., odkryto w Iraku. KoÅ›ci psa domowego z wczeÅ›niejszego okresu epoki kamiennej (okoÅ‚o 7500 r. p.n.e.) zostaÅ‚y odkopane w Yorkshire, a o podobnych znaleziskach z osadów jaskiniowych, majÄ…cych 10 000 lat, donoszono z CzechosÅ‚owacji. Najstarsze szczÄ…tki psa domowego, odkopane w Stanach Zjednoczonych, pochodziÅ‚y z okoÅ‚o 8300 r. p.n.e. i znalezione zostaÅ‚y w jaskini Jaguara w indiaÅ„skiej osadzie z epoki kamiennej w stanie Idaho. Natrafiono na Å›lady dwóch psów – Å›redniego i dużego. Pies domowy zaczÄ…Å‚ szybko zdobywać caÅ‚y Å›wiat, z wyjÄ…tkiem Antarktydy. Psy chowaÅ‚y siÄ™ dobrze w każdych warunkach dziÄ™ki swojej doskonaÅ‚ej umiejÄ™tnoÅ›ci przystosowywania siÄ™, wysokiej inteligencji i gÅ‚Ä™boko zakorzenionemu instynktowi stada.

PowstaÅ‚o wiele teorii dotyczÄ…cych ewolucji psa. Twierdzono kolejno, że to wilk, lis lub szakal byli bezpoÅ›rednimi przodkami psa. W XIX wieku różnorodność psich ras nasunęła przekonanie – którego orÄ™downikiem byÅ‚ miÄ™dzy innymi Darwin – pies miaÅ‚ wiÄ™cej niż jednego dzikiego przodka. Uważano, że szakal i wilk, a może nawet kojot i hiena byÅ‚y niezależnie od siebie udomowione, a ich potomstwo potem skrzyżowano. DziÄ™ki czemu zmieszaÅ‚y siÄ™ genetyczne możliwoÅ›ci kilku odrÄ™bnych gatunków. Teraz wiemy, że jest to nieÅ›cisÅ‚e i że nieprawdopodobna różnorodność dzisiejszych ras wynika z intensywnej hodowli, prowadzonej przez wczesnego czÅ‚owieka oraz efektów mutacji genetycznej ).
Paleocen
60 milionów lat temu żyło w lasach małe zwierzę podobne do łasicy,z długim wiotkim ciałem, długim ogonem i krótkimi nogami. Był to Miacis, najwcześniejszy przodek nie tylko Canidae, ale też innych rodzin

szopów, niedźwiedzi, Å‚asic, cybetów, hien i kotów. PoruszaÅ‚ siÄ™ on – jak współczesny niedźwiedź – na podeszwach Å‚ap (a nie jak współczesny pies na “palcach”). Te Å‚apy miaÅ‚y pięć wyraźnie oddzielonych palców. Miacis posiadaÅ‚ charakterystyczne zÄ™by zwierzÄ™cia miÄ™sożernego. Jego mózg byÅ‚ maÅ‚y, ale wiÄ™kszy niż u Creodonts innych prymitywnych miÄ™sożernych, żyjÄ…cych w tamtym czasie. Mimo że byÅ‚o ich dużo wiÄ™cej niż osobników gatunku Miacis, nie odegraÅ‚y roli w ewolucji psa i w koÅ„cu wyginęły okoÅ‚o 20 milionów lat temu. Oligocen Przed wczesnÄ… epokÄ… oligoceÅ„skÄ…, okoÅ‚o 35 milionów lat temu, Miacis zapoczÄ…tkowaÅ‚ różnorodność wczesnych psowatych. Nauka zna ponad 40 odmian tych prymitywnych zwierzÄ…t, niektóre to psy podobne do niedźwiedzi, inne podobne do hien, a jeszcze inne, najdziwniejsze ze wszystkich, do kotów. ByÅ‚y również pso podobne i tylko tym udaÅ‚o siÄ™ przetrwać. We wczesnej epoce mioceÅ„skiej, 20 milionów lat temu, istniaÅ‚ już wÅ‚aÅ›ciwy pies podobny do dzisiejszych psów – Mesocyon. MiaÅ‚ krótsze szczÄ™ki niż współczesny pies, dÅ‚ugie ciaÅ‚o i ogon oraz krótkie i grube nogi. Tylna Å‚apa byÅ‚a wciąż piÄ™ciopalczasta i rozÅ‚ożona, inaczej niż zwarta czteropalczasta Å‚apa współczesnych psów. W późnym miocenie, 10-15 milionów lat temu, znajdziemy skamienieliny Tomarctusa – psa z dÅ‚uższymi szczÄ™kami i nieco wiÄ™kszym mózgiem. Wprawdzie nie posiadaÅ‚ on jeszcze inteligencji psa, ale miaÅ‚ jego wszystkie instynkty stadne. Pliocen Pierwszy prawdziwy Canis pojawiÅ‚ siÄ™ 5 do 7 milionów lat temu. ZaczynaÅ‚ chodzić na czterech palcach (piÄ…ty miaÅ‚ stać siÄ™ “ostrogÄ…”), a jego Å‚apa byÅ‚abardziej zwarta – idealna do Å›ciganiazwierzyny.
Okres czwartorzędowy
Na poczÄ…tku czwartorzÄ™du – milion lat temu odnaleziono szczÄ…tki wczesnego wilka etruskiego, żyjÄ…cego na kontynencie euroazjatyckim. Ostatnie badania sugerujÄ…, że wilk etruski mógÅ‚ być bezpoÅ›rednim przodkiem psa domowego i współczesnych wilków, Å‚Ä…cznie z maÅ‚ymi podgatunkami ze Åšrodkowego Wschodu i Indii. Canis lupus pallipes byÅ‚ zwierzÄ™ciem bliższym psu niż jakikolwiek inny podgatunek wilka.
Wcześniejsza teoria, według której pies wywodzi się od szakali, lisów lub mieszańców szakala z wilkiem, została odrzucona. Większość badaczy uważa, że bezpośrednim przodkiem było zwierzę podobne do dzisiejszego wilka.

Pies należy do rodziny psowatych (Canidae). Pies domowy – po Å‚acinie Canis familiaris. Innymi czÅ‚onkami tej rodziny sÄ… wilki, lisy, kojoty, szakale i dzikie psy polujÄ…ce. Niektórzy z tych dzikich kuzynów psa pokazani sÄ… na kolejnych wpisach tego blogu. Wszyscy majÄ… kilka cech wspólnych – dÅ‚ugie, wÄ…skie gÅ‚owy z dÅ‚ugimi szczÄ™kami i licznymi zÄ™bami. ZÄ™by sÄ… częściowo dostosowane do ciÄ™cia, a częściowo do kruszenia i mogÄ… z powodzeniem radzić sobie zarówno z miÄ™sem, jak i z pokarmem roÅ›linnym.
Budowa zębów Canidae jest jedną z godnych podziwu cech, które umożliwiły im rozprzestrzenienie się na całym świecie i przetrwanie w bardzo różnorodnych środowiskach: od jałowych pustyń do mroźnej Arktyki, tundry, dżungli i górskich lasów Północy.

Poza różnymi układami, które utrzymują psa przy życiu i w zdrowiu, istnieją pewne cechy, które powodują, że jest on niewąt­pliwie psem! Dla człowieka jest to stworzenie z merdającym ogonem, wywieszonym językiem, i wesoło poszcze­kujące. Nie są to tylko cechy ozdobne, ale ważne elementy psiego życia.
Szczekanie psa jest jednym ze sposo­bów porozumiewania siÄ™ z ludźmi lub innymi zwierzÄ™tami. Chirurgiczny zabieg usuniÄ™cia strun gÅ‚osowych (zakazany np. w Wielkiej Brytanii, w Polsce brak przepisów) wzbudza silny sprzeciw – odbiera psu możliwość wypowiadania
Na caÅ‚ym ciele psa znajdujÄ… siÄ™ apokrynowe gruczoÅ‚y potowe produkujÄ…ce wydzielinÄ™, która po rozÅ‚ożeniu przez bakterie tworzy charakterystyczny “psi” zapach. Jednak te gruczoÅ‚y w ogóle nie biorÄ… udziaÅ‚u w regulacji cieplnej. Psy majÄ… też merokrynowe gruczoÅ‚y potowe na podeszwach Å‚ap i na nie owÅ‚osionych partiach brzucha. Wydzielina z nich (głównie woda) pomaga utrzymać powierzchniÄ™ opuszek Å‚ap miÄ™kkÄ… i elastycznÄ…. Bez niej ciÄ…gÅ‚e la i de spowodowaÅ‚oby skruszenie skóry.

Skóra psa skÅ‚ada siÄ™ z dwóch warstw: zewnÄ™trznej – naskórka i wewnÄ™trznej – skóry wÅ‚aÅ›ciwej. Naskórek psa nie jest tak gruby jak u czÅ‚owieka – sierść psa speÅ‚nia funkcjÄ™ ochronnÄ…, dla której czÅ‚owiek potrzebuje swojej grubej skóry.
W skórze właściwej znajdują się naczy­nia krwionośne, gruczoły skórne (z gru­czołami łojowymi, patrz poniżej) i mieszki włosowe, z których wyrastają włosy. U człowieka skóra właściwa i naskórek są połączone zachodzącymi na siebie łukami, które nadają skórze elastyczność. Pies ma niewiele takich łuków, z wyjątkiem grubej skóry na nosie i poduszek na łapach. Oczywiście ma on dużo więcej torebek włosowych niż człowiek i dzięki nim dwie warstwy skóry przylegają do siebie.
Sierść psa
Prawie wszystkie psy (z wyjÄ…tkiem niektórych ras “bez wÅ‚osów”) pokryte sÄ… grubÄ… sierÅ›ciÄ… skÅ‚adajÄ…cÄ… siÄ™ z masy pojedynczych wÅ‚osów, z których każdy wyrasta z torebki. U podstawy torebki maÅ‚a brodawka – cebulka wÅ‚osowa wytwarza keratynÄ™ (substancjÄ™ wÅ‚osa).

Torebki wÅ‚osowe tworzÄ… kompleksy po kilka sztuk, z jednym głównym lub “ochronnym” wÅ‚osem należącym do zewnÄ™trznej warstwy okrywy wÅ‚osowej -    wÅ‚osów okrywowych i kilku wtórnychwÅ‚osów tworzÄ…cych miÄ™kkÄ…, zimowÄ…sierść – podszerstek. Do wiÄ™kszoÅ›ci tore­bek wÅ‚osowych przyczepiony jest maÅ‚ymiÄ™sieÅ„ (stroszycieÅ‚ wÅ‚osa) – jego skurczpowoduje, że wÅ‚osy