ypowym objawem klinicznym u psów z zaburzeniami przełyku jest re-gurgitacja (ulewanie). Szczególnie ważne jest różnicowanie regurgitacji od wymiotów, bowiem objawy te podlegają znacznie odmiennej ocenie klinicznej. Regurgitacja jest całkowicie biernym procesem bez zwiastujących objawów nudności i odruchów wymiotnych. Może być następstwem niedrożności wewnętrznego światła przewodu przełyku, śródściennych nieprawidłowości i ucisku z zewnątrz. Wiele zwierząt z regurgitacja wykazuje wtórne objawy, takie jak utrata masy ciała, nadmierne łaknienie, osłabienie, odwodnienie, wypełnienie powietrzem przełyku w odcinku szyjnym, odgłosy bulgotania lub odchodzących gazów, kaszel i cuchnący oddech. Czas pomiędzy jedzeniem a regurgitacja zależy od stopnia rozszerzenia przełyku i aktywności zwierzęcia.
Ocena zaburzeń przełykowych może być dokonana po analizie przeglądowych zdjęć rentgenowskich. Trzeba jednak pamiętać , że do rozszerzenia przełyku może dojść podczas przeprowadzania sedacji i znieczulenia ogólnego, kiedy to pewna ilość wolnego powietrza może być obecna w odcinku doczaszkowym przełyku zdenerwowanego i zestresowanego zwierzęcia. Oczywiście nie oznacza to, że występuje u niego rozstrzeń przełyku. Badania z wykorzystaniem jako kontrastu związków baru (najczęściej barytu, czyli zawiesiny siarczanu baru) mogą pomóc w diagnozowaniu struktur, jak również niedrożności wewnątrz światła przewodu i na zewnątrz światła przewodu przełyku. Jeśli do rozpoznania rozstrzeni przełyku wystarczyła analiza przeglądowych zdjęć rentgenowskich, to nie powinno być ono potwierdzane badaniem z użyciem kontrastu (ryzyko refluksu i aspiracji do układu oddechowego).